Costa Rica, Dominical

18-19 maart 2018

Met de bus worden we aan de grote weg afgezet van Dominical, een pittoresk en relaxt boho-surfersdorpje aan de Pacifische kust. Vanaf de weg moeten we nog 10 minuutjes verder richting strand lopen om ons volgende onderkomen te vinden.

We checken in bij Cool Vibes Beach Hostel, kleden ons om en gaan naar de busstop om naar de Nauyaca waterval te gaan. De bus moet om één uur komen en bij de buschauf moeten we onze stop aangeven. De bus is er inderdaad rond één uur, maar de chauf zegt doodleuk dat hij niet langs onze stop komt en wuift ons weg. Verbijsterd staan we bij de busstop en zien we onze bus wegrijden. Na vijf minuten nog te hebben gewacht lopen we terug naar het hostel met ons verhaal en verteld de receptionist dat dit toch echt de juiste en laatste bus was.

Teleurgesteld besluiten we naar de grote weg te lopen in de hoop een lift te scoren van iemand die ook die kant op moet. Tot ons grote geluk is er een kleine file bij het kruispunt waar wij in moeten en durft René op een auto af te stappen die zijn knipper de goede kant heeft uitstaan. Een oud dametje rolt haar raam naar beneden en René vraagt in zijn beste Spaans een lift naar het begin van het park. Ze zegt dat het goed is en we stappen in. De dame blijkt Amerikaanse te zijn die de helft van het jaar in Costa Rica doorbrengt. Ze blijkt de auto te hebben gehuurd en zelf niet vaak te rijden, wat ons al wel duidelijk was. Het wordt een gezellig en redelijk gevaarlijk autoritje met de banden meer dan eens de berm in!

We worden afgezet bij het kantoortje waar we kaartjes moeten kopen en lopen vervolgens ongeveer anderhalf uur richting de waterval. We lopen over een breed pad wat je voor een deel ook met de auto kunt afleggen. Het eerste stuk is vooral flink dalen, maar na de parkeerplaats maakt het dalen plaats voor flink wat stijgen – wat in deze hitte best zwaar is. Bij de parkeerplaats zien we een meneer staan met falafel – die René ook mag proeven – en we beloven de meneer terug te komen na de waterval. Tijdens de beklimming bedenken we dat het een godsgeschenk zou zijn als we op de terugweg een lift kunnen regelen vanaf de parkeerplek naar de weg, want dat stuk wordt een flinke klim.

Als we bij de waterval aankomen blijkt het gelukkig de tocht wel waard te zijn; het is een prachtige, grote, dubbellaagse waterval met een klein watertje onderop waar je lekker in kan zwemmen. Eerst maken we wat foto’s bovenop en daarna springen we het water in. René ziet als we het water uitgaan een enorme krab in het water, waardoor we er ook niet meer in durven en besluiten terug te lopen naar de parkeerplaats. We lopen op een flink tempo terug zodat we het Duitse koppel – die we hebben zien aankomen mét auto – wellicht nog inhalen, zodat we een lift omhoog kunnen vragen. Onderweg komen we nog een zwarte gier midden op de weg tegen en als we bijna bij de parkeerplaats zijn zien we het Duitse stel lopen! Win! We rennen op het koppel af, zo voorbij de falafelman – die heel vrolijk kijkt als hij ons aan ziet komen lopen, omdat hij denkt wat falafel aan ons te kunnen slijten. Met een enorm schuldgevoel rennen we door en vragen we de Duitsers of we mee kunnen rijden naar boven en dat mag, op voorwaarde dat we Duits spreken. In ons beste Duits zeggen we dat, dat geen probleem gaat zijn en stappen we in. We kunnen uiteindelijk zelfs meerijden tot de kruising, waar we bij de oude Amerikaanse dame zijn ingestapt – win!

Op de terugweg naar het hostel kopen we wat sla, brood en nieuwe tandpasta voor Reni bij de natuurwinkel. We koken die avond zelf in het hostel, spelen een spelletje onder het genot van een biertje en duiken vroeg onze dormbedjes in. Eigenlijk maken we het bijna nooit echt laat en zijn we veranderd in een opaatje en een omaatje, omdat je bijna elke dag vroeg op staat en veel doet.

We staan om half zes al bij de busstop te wachten op een bus die ons naar Quepos kan brengen. We stappen uiteindelijk een bus in met eindbestemming San José en blijven zitten tot ver voorbij Quepos, namelijk Jaco. Aangekomen in Jaco moeten we een stukje lopen voor de bus en zien we – na het vragen naar de juiste halte – dat hij er al staat en op het punt staat om weg te rijden. We rennen er naartoe en mogen er gelukkig nog in van de chauf. Hij duwt snel onze tassen beneden in de bus and off we go! Blij met onze snelle overstap nemen we plaats in de bus, op naar Puntarenas!

In Puntarenas moeten we een paar uurtjes wachten op de volgende bus naar onze eindbestemming Santa Elena. We lunchen in een restaurantje tegenover de bushalte en blijven daar zitten tot de bus vertrekt.

 

Comments are closed